زمینه و هدف: یکی از روشهای موفق برای داشتن انکوریج مطلق استفاده از انواع انکوریج اسکلتی از جمله میکروایمپلنت ها می باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تغییرات بافت شناسی و میزان سطح تماس استخوان - میکروایمپلنت بعد از اعمال نیروی ارتودنسی فوری و تاخیری در استخوان فک پایین سگ می باشد.روش بررسی: در این مطالعه مداخله ای تجربی، 32 عدد میکروایمپلنت (Abso Anchor) در استخوان فک پایین چهار قلاده سگ، در ناحیه پرمولرها قرار داده شدند. میکروایمپلنت ها به دو گروه اعمال نیرو و بدون اعمال نیرو (کنترل) تقسیم شدند. نمونه های کنترل خود به دو گروه چهار هفته ای و هشت هفته ای و نمونه های تحت اعمال نیرو به دو گروه اعمال نیروی فوری و اعمال نیروی تاخیری (بعد از چهار هفته التیام) تقسیم گردید. در نمونه های تحت اعمال نیرو، نیروی دویست گرمی به مدت چهار هفته توسط فنر Ni-Ti اِعمال شد. در پایان میکروایمپلنت ها همراه با استخوان اطرافشان، تحت ارزیابی بافت شناسی قرار گرفتند. در این ارزیابی بافت اطراف و میزان درصد سطح تماس استخوان - میکروایمپلنت (BIC: Bone Implant Contact) در هر نمونه بررسی شد. جهت مقایسه مقادیر BIC در بین گروهها، از آنالیز آماری (Three way ANOVA) استفاده گردید.یافته ها: از مجموع 32 عدد میکروایمپلنت، دو عدد از نمونه ها لق شده بودند لذا درصد موفقیت 93.7P% بود. مقادیر BIC بین گروههای اعمال نیرو و عدم اعمال نیرو و نیز بین گروههای اعمال نیروی فوری و اعمال نیروی تاخیری تفاوت آماری معناداری نداشت.نتیجه گیری: اعمال نیروی فوری و تاخیری تفاوتی در میزان سطح تماس استخوان - میکروایمپلنت ایجاد نمی‏کند.

هدف از انجام این تحقیق مطالعه بافت شناسی واکنش بافتی بدنبال استفاده از پیچ تایتانیوم و اعمال نیرو به شکل فوری و با تاخیر در فمور خرگوش می باشد. نمونه ها شامل 14 خرگوش نر نیوزلندی بود که در گروه اول، 2 خرگوش تحت جراحی قرار گرفتند و فقط سوراخ هایی به فاصله 1 سانتیمتر در سطح لترال فمور راست آنها ایجاد شد و به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. در گروه دوم، چهار خرگوش مورد جراحی قرار گرفته و در فمور راست آنها 2 پیچ تایتانیوم با قطر 3 میلی متر و طول 7 میلی متر به فاصله 1 سانتی متر از هم قرار داده شدند. در گروه سوم، که شامل 4 خرگوش بودند، همزمان با قراردادن پیچها نیروی کششی معادل با 4 اونس به وسیله S.S. Closed Coil Spring که در پوشش پلی اتیلن قرار داده شده بود به پیچها وارد گردید (اعمال فوری نیرو). در گروه آخر، بر روی 4 خرگوش دو مرحله جراحی انجام شد در جراحی اول پیچ ها قرارداده شد و بعد از دوره ترمیم 8 هفته، پیچها مطابق با گروه قبلی تحت نیرو قرار گرفتند. نمونه های سه گروه اول، دو ماه پس از جراحی و نمونه های گروه آخر دو ماه پس از جراحی دوم قربانی شده و استخوان فمور آنها در محلول فرمالین 10% فیکس گردید. نتایج تحقیق نشان داد که میزان جابجایی 24 پیچ استفاده شده در هر سه گروه نسبت به موقعیت اولیه با استفاده از آزمونهای Paired T-test و Wilcoxon matched pairs از نظر آماری معنی دار نبود(P>0.001)  که بیانگر ثبات آنها در محل خود می باشد. از نظر بافت شناسی در تمام گروه ها نمای بافتی مشابهی دیده شد که حاکی از زنده بودن استخوان اطراف پیچها و عدم تجمع سلولهای التهابی در اطراف آن بود. همچنین نوع استخوان اطراف آنها از نوع تیغه ای بالغ بود و یک لایه نازک از بافت فیبروز در حد چند لایه سلولی در سطح تماس پیچ استخوان دیده شد. در مقایسه واکنش بافتی نمونه های اعمال نیروی فوری با تاخیری هیچ اختلافی مشاهده نشد. بنابراین سازگاری بافتی پیچ تایتانیوم استفاده شده بسیار خوب بوده و می توان از آن به عنوان انکوریج ارتودنسی استفاده کرد. در ضمن با توجه به مقایسه نتایج دو گروه تحت فشار می توان مدت زمان ترمیم را حذف نموده و به کاهش دوره درمان کمک کرد.

مقدمه: پیوند بافت نرم برای اهداف متعددی همراه با ایمپلنت به کار می رود. تکنیک های پیوند بافت نرم اتوژن، نتایج قابل قبولی را نشان داده اند. با این حال این تکنیک ها باعث افزایش طول مدت جراحی و عوارض بعد از آن می شوند. بافت های آلوژنیک و زنوژنیک مزایایی نسبت به پیوندهای اتوژن دارند. مطالعات متعددی نتایج درمانی موفقی را با ماتریکس پوستی بدون سلول ADM (Acellular dermal mat) به عنوان جایگزین بافت نرم اتوژن برای درمان نقایص موکوجینجیوال در ایمپلنت های دندانی را گزارش کرده اند. هدف از این مطالعه، مروری بر تکنیک های مختلف پیوند بافت نرم اطراف ایمپلنت های دندانی بود. مواد و روش ها: این مطالعه ی مروری بر مبنای جستجو در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Cochrane و Web of Science تا ژانویه 2020 با استفاده از کلید واژه های «آگمنتاسیون بافت نرم، ایمپلنت دندانی، لثه ی کراتینیزه و ماتریکس پوستی بدون سلول» انجام شده است. یافته ها: استاندارد طلایی افزایش ضخامت بافت نرم اطراف ایمپلنت های دندانی، استفاده از پیوند بافت همبند اتوژن می باشد. استفاده از مواد آلوژنیک به عنوان جایگزین برای این بافت ها با مزایایی همراه است. نتیجه گیری: ماتریکس پوستی بدون سلول، جایگزین مناسبی برای پیوند بافت همبند اتوژن جهت افزایش ضخامت و عرض بافت کراتینیزه ی اطراف ایمپلنت های دندانی می باشد.

سابقه و هدف: اتصال موفق بافت استخوانی به ایمپلنت های تیتانیومی که تحت عنوان استئواینتگریشن توسط Branemark معرفی شده اند کاملا مستند می باشد اما پروگنوز بلند مدت ایمپلنت ها به برآورد مناسب و مراقبت های پیشگیرانه مناسب وابسته است. برای حفظ سلامت بافت های اطراف ایمپلنت، یک برنامه مراقبتی موثر حائز اهمیت می باشد. در این زمینه اقدامات متفاوتی پیشنهاد شده اند، اما اینکه کدام اقدام موثر تر است، مشخص نیست.مرور مقالات: این مقاله منابع مرتبط با مراقبت از ایمپلنت، همچنین عوامل تاثیرگذار بر بافت نرم اطراف ایمپلنت های دندانی را بررسی نموده، در نهایت اقدامات مربوط به برآورد اطراف ایمپلنت واقدامات درمانی در بیماری های قابل برگشت اطراف ایمپلنت را شرح می دهد.نتیجه گیری: اطلاعات موجود نشان می دهد که برای حفظ بافت های اطراف ایمپلنت می توان اقدامات متنوعی انجام داد که این اقدامات در جهت تامین پروگنوز بلند مدت ایمپلنت های دندانی می باشند.

زمینه و هدف: تقریباً 3-4 ماه در ماندیبل و 4-6 ماه در ماگزیلا باید صبر کرد تا ایمپلنت تحت فشار قرار گیرد. اخیرا روش  Immediate loadingایمپلنت ها مطرح شده است، بدین ترتیب که بلافاصله پس از کاشتن ایمپلنت، ایمپلنت به واسطه یک پروتز بلافاصله تحت فشار مضغی قرار می گیرد. در این مطالعه از ایمپلنت های یک قطعه ای One Piece Immediate Load Screw (OPILS) سیستم نئودنت ساخت ایران استفاده شده است. روش بررسی: در این بررسی 48 ایمپلنت در 39 بیمار کاشته شد. حداقل سن بیمار 18 سال و حداکثر 54 سال که سن متوسط آنان چهل سال بود. از این تعداد 26 بیمار زن و 13 بیمار مرد بودند. در این مطالعه آینده نگر، بیماران غیر سیگاری که مبتلا به بیماری سیستمیک نباشند انتخاب گردیدند. مراجعه کنندگان مبتلا به بیماریهای روحی، عدم انگیزه درمان، توقعات بیش از اندازه، براکسیسم و عدم همکاری در درمان حذف گردیدند. تمام ایمپلنت ها به صورت تاخیری، یا تاخیری- فوری (پس از ده هفته از خارج کردن دندان) کاشته شدند و روکش آکریلی روی قسمت تاجی ایمپلنت قرار گرفت. پس از دو ماه و نیم جهت ایمپلنت های کاشته شده در ماندیبل و 5.5 ماه در ماگزیلا روکش موقت خارج، سپس قالب گیری شدند. معیارهای موفقیت پس از یک سال تحت فشار مضغی قرار گرفتن، این گونه تعریف گردید: عدم وجود چرک، درد و حرکت ایمپلنت و در بررسی رادیوگرافی، تحلیل عمودی استخوان کمتر از یک میلی متر. یافته ها: رعایت بهداشت بیماران زن بهتر از مردان بود، از 26 زن 15 نفر اندکس پلاک صفر، 11 نفر اندکس پلاک یک داشتند. در حالی که از 13 نفر مردان، چهار نفر اندکس پلاک صفر، شش نفر اندکس پلاک دو و سه نفر اندکس پلاک سه مشاهده گردید. میزان تحلیل عمودی استخوان از طرف مزیال و دیستال کمتر از یک میلی متر بود که حداقل آن صفر و حداکثر آن 0.4 میلی متر با متوسط 0.2 میلی متر بوده است. تمام ایمپلنت ها، معیارهای موفقیت تعریف شده را حائز گردیدند. نتیجه گیری: این مطالعه کوتاه مدت نشان داد که در موارد جایگزینی تک دندانی، ایمپلنت های OPILS سیستم نئودنت می توانند بلافاصله تحت فشار مضغی قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

بیان مساله: تشخیص درست آسیب های گوناگون که ممکن است بر روی پالپ دندان یا پریودنشیوم اثرگذارند، برای جلوگیری از درمان های غیر ضروری یا زیان آور، دارای اهمیت حیاتی بوده و پیش از اقدام به هر گونه درمان باید مدنظر قرار گیرد.هدف: این پژوهش، با هدف بررسی بافت شناختی پالپ در بیماری های پریودنتال پیشرفته انجام شد.مواد و روش: از 30 دندان تک ریشه دایمی مبتلا به بیماری پریودنتال شدید با شدت از دست رفتن چسبندگی پریودنتال ≥ 5 میلی متر، حداقل در یک سطح، که قابل نگهداری نبودند استفاده شد. همچنین نمونه ها پوسیدگی، پرکردگی، نشانه ای از ضربه ناشی از اکلوژن آغازین و پیشینه ضربه نداشتند و درمان های حرفه ای پریودنتال را در مدت شش ماه گذشته دریافت نکرده بودند. پس از معاینه بالینی و پرتونگاری، دندان ها کشیده و توسط گیره ویژه ترک هایی در آن ها ایجاد شد. پس از فیکساسیون دندان ها در محلول فرمالین 10 درصد و انجام عمل دکلسیفیکاسیون توسط محلول اسید نیتریک 10 درصد، برش های فراهم شده با هماتوکسیلین و ائوزین رنگ آمیزی شد و مورد بررسی بافت شناختی قرار گرفت. اطلاعات به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن و آزمون های تی (T)، آنوا (ANOVA) و کروسکال والیس بررسی آماری گردید.یافته ها: همبستگی معنادار میان یافته های بالینی و شرایط آسیب شناسی بافت در پالپ یافت نشد. در مقایسه میان میزان از دست رفتن چسبندگی و تشخیص کلی پالپ اختلاف آماری معنادار به دست آمد (p=0.043). همچنین، رابطه از دست رفتن چسبندگی پریودنتال با وجود کلسیفیکاسیون در پالپ معنادار بود (p=0.014).نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش کنونی به نظر می رسد، که شرایط پریودنتالی بر وضعیت پالپ بی اثر نبوده و می بایست به هنگام انجام درمان های بعدی بر روی دندان ها در نظر گرفته شود.